علّى بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى ، از مولانا الصّادق عليه السلام قال : لا يقتل الحرّ بالعبد ، و اذا قتل الحرّ العبد غرم ثمنه و ضرب ضربا شديدا . و امّا غير صحيحه : روايات بسيارى است كه از جمله آنها روايت ذيل است كه مرحوم شيخ الطّائفه آن را در كتاب تهذيب طبع جديد ج ( 10 ) ص ( 191 ) به اين شرح نقل فرموده است : احمد بن محمّد ، از علىّ بن الحكم ، از علىّ بن ابى حمزه ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : لا يقتل حرّ بعبد و ان قتله عمدا و لكن يغرم ثمنه و يضرب ضربا شديدا اذا قتله عمدا و قال : دية المملوك ثمنه . قوله : و ادّعى فى الخلاف الخ : ضمير فاعلى در [ ادّعى ] به مرحوم شيخ الطّائفه راجعست . قوله : و هذا الحكم ثابت له : مقصود از [ هذا الحكم ] عدم جواز قتل مىباشد و ضمير در [ له ] به حرّ راجعست . قوله : و استادا الى روايات الخ : از ، جمله اين روايات سه حديث ذيل مىباشد : حديث اول احمد بن محمّد بن عيسى ، از عبد اللّه بن مغيره ، از اسماعيل بن ابى زياد ، از مولانا الصادق ، از پدر بزرگوارش از آباء گرام آن حضرت ، از مولانا امير المؤمنين عليه السلام انّه قتل حرّا بعبد قتله عمدا . ( تهذيب ج 10 ص 192 )